اتحاد ، از دغدغه های رئیس مذهب
17 بازدید
موضوع: تاریخ و سیره

بسم الله الرحمن الرحیم

« اتحاد ، از دغدغه های رئیس مذهب »

گرچه ۱۲۹۱ سال از وجود ظاهری و حیات دنیوی امام مهر و محبت، حضرت جعفر بن محمد می گذرد اما اکنون اگر در میان کلمات درربار و  گوهر بار آن دردانه عالم کاوش و فحصی داشته باشیم به خوبی به یکی از دغدغه های اصلی آن امام همام پی خواهیم برد. دغدغه و سفارشی که به کرّات در سیره علمی و عملی آن حضرت قابل مشاهده است و «الیوم » بیش از هر زمان دیگری این مهم به کار می آید و برای دردهای بی شمار پیکره جامعه اسلامی و حتی شیعی، درمانی بس معجزه آساست.

آن درّ گران قدر و مرهم شفا بخش امت اسلامی که از کردار و گفتار رئیس مذهب جعفری(ع) چون باران رحمتی جاری و ساری است «وحدت و همدلی و تقریب قلوب آحاد امت اسلامی به یکدیگرست».

بخشی از وصایا و سیره عملی آن حضرت را در این باب متذکر میشویم :

۱-قال الصادق(ع): "تواصلوا و تباروا و تراحموا و کونوا إخوة أبرارا کما أمرکم الله عز و جل." همان گونه که خدای عزوجل به شما دستور داده، با هم پیوند داشته باشید، به یکدیگر نیکی کنید، و برادرانی نیکوکار باشید(۱)

۲-نمونه دیگر از رفتار امام در جواب ایشان به معاویه بن وهب در مورد چگونگی برخورد با غیر شیعیان، روشن می شود. امام می فرماید: «به امامانتان که از آنها پیروی می کنید نگاه کرده، همان کاری را کنید که آنها انجام می دهند. به خدا سوگند امامانتان به عیادت مریضهایشان می روند، در تشییع جنازه هاشان شرکت می کنند، برایشان در دادگاه شهادت می دهند و امانتشان را به آنها بر می گردانند.»(۲)

۳-قال الامام الصادق(ع): "إنما المؤمنون إخوة بنو أب و أم و إذا ضرب علی رجل منهم عرق سهر له الاخرون." مؤمنان، با یکدیگر برادرند و همگی فرزندان یک پدر و مادر و چون رگ یکی از آنان زده شود «مصیبتی بر او وارد شود» دیگران در غم او خوابشان نبرد.(۳)

۴-در این مورد چهارم نوع برخورد امام صادق(ع) با مردمان سنی مذهب و یا حداقل غیر شیعه بسیار قابل توجه است: معلی بن خُنَیس می گوید: یک شب که امام از خانه خارج شد دنبال ایشان به راه افتادم. بر دوش امام کیسه نانی بود. به ایشان عرض کردم اجازه دهید کیسه را حمل کنم اما امام فرمود: «من به حمل کیسه شایسته تر هستم». پس به راه افتادیم تا به محله ای رسیدیم. عده ای خواب بودند. حضرت زیر لباس هرکدام مقداری نان گذاشت. معلی تصریح می کند آن مردم شیعه نبودند.

در این قضیه، امام صادق(ع) شبانه کیسه ای نان برای فقرای اهل سنت می برَد و حتی حاضر نیست کسی از یارانش او را در حمل کیسه کمک نماید.(۴)

در این مورد عمل امام(ع) تقیه هم نیست که بعضی اشکال نمایند. چرا که عمل امام در خفاء و به طور پنهانی می باشد و لذا وجهی برای تقیه باقی نمی ماند.

۵-ایشان در حدیثی بعد از سفارش به رعایت موارد فوق، می فرماید: «قطعاً اگر یکی از شما شیعیان پرهیزکار و راستگو بوده، امانت را به اهلش بازگرداند و با مردم (اهل سنت) خوش اخلاق باشد، می گویند این شخص (خوش رفتار و با ادب) از پیروان جعفر است. این امر مرا خوشحال می کند و مردم خواهند گفت تربیت جعفر اینگونه است.»(۵)

لازم به ذکر است که در احادیث آنجا که کلمه ناس می آید ، غالبا مربوط و اشاره به اهل سنت است.

۶-قال الإمام الصادق(ع): من فارق جماعة المسلمین و نکث صفقة الامام جاء إلی الله أجذم. هر کس از جماعت مسلمین جدا شود و عهد و پیمان خود را با رهبر بشکند، دست بریده محشور خواهد شد.(۶)

در نتیجه بعد از مطالعه این موارد که البته مشتی از خروار می باشد، انسان کاملاً به این نکته پی می برد که وحدت و تقریب افراد و قلوب آحاد مردم چه در امت اسلامی و چه در مذهب تشیع، یک دغدغه و سفارشی اکید و شدید از ناحیه امام بحق ناطق ، حضرت جعفر بن محمد الصادق(ع) است.

فلذا جای تعجب و تاسف است برخی که خود را سینه چاک امام ششم می دانند چرا مخالف سیره گفتاری و عملی آن حضرت عمل می کنند ؟! مگر نه این است که شیعه باید پیرو باشد!

پی نوشت :

۱-وسایل الشیعه، جلد ۸، ص ۵۵۲، حدیث .۳

۲-الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‏۲، ص۶۳۶

۳-الکافی، جلد ۲، ص .۱۶۵

۴- ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص۱۴۴

۵-الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‏۲، ص۶۳۶

۶-کافی، جلد ۱، ص ۴۰۵