امام سجاد مبارزی فعال
121 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

بسم الله الرحمن الرحیم

« امام سجاد ، مبارزی فعال »

زینت عبادت کنندگان جهان ،پیک محبّت بود، امام دوستی وصفاء ، هرجایی کسی را می دید که غریب و درمانده است و یا فقیر و مستمندی ر ا می دید که دیگران توجّهی به آنها ندارند ، آنان را مورد عنایت و تفقّد قرار داده و حتّی برای اکرام و اطعام آنها را به خانه ی خویش دعوت می نمود ، تا آنجا که مورّخین نقل نموده اند :

حضرت«علیّ بن الحسین»هزینه ی زندگی صد خانواده ی تهی دست را در مدینه عهده دار بود و آنقدر در نیمه های شب مانند جدّ مظلومش علی ع، انبان موادّ غذایی را به دوش کشید که بعد از شهادت حضرتش و در هنگام غسل ایشان اثر و زخم آن محموله ها را بر دوش مبارکش دیدند.


از تلاش‌های امام، که هم جنبه دینی داشت و هم جنبه سیاسی، توجه به بردگان بود؛ قشری که بخصوص از زمان عمر بن خطاب به بعد و مخصوصا در عصر امویان، مورد شدیدترین فشارهای اجتماعی بودند و از محروم‌ترین طبقات جامعه اسلامی در قرون اولیه به‌شمار می‌رفتند.

امام سجاد(ع)، مانند امیرالمؤمنین علی(ع) که با برخورد اسلامی خویش بخشی از موالی عراق را به سمت خویش جذب کرد، کوشید تا حیثیت اجتماعی این قشر را بالا برد.

سید الاهل نوشته است: امام سجاد(ع)در حالی که نیازی به بردگان نداشت، آنها را می‌خرید. این خریدن تنها برای آزاد کردن آنها بود. بردگان که چنین نیتی از امام می‌دیدند، خود را در معرض او می‌نهادند تا امام آنها را بخرد. امام سجاد(ع) در هر زمان و موقعیتی به آزادی آنها می‌پرداخت، به طوری که در شهر مدینه عده زیادی، همچون یک لشکر از موالی آزاد شده، از زن و مرد، به چشم می‌خورد که همگی از موالی امام بودند.

منقول است : فزونى عبادت و نیایش امام چهارم (ع) در پیشگاه خدا به حدى بود که آن حضرت سرور و زینت بخش عبادت کنندگان (سیّد العابدین، زین العابدین) و بسیار سجده کننده (سجّاد) لقب یافت. وى در پیشگاه حقّ به قدرى پیشانى بر خاک مى سایید که همه مواضع سجده اش پینه مى بست و هـر سـال دو بـار و هـر بـار پـنـج عـدد از پـینه ها را مى برید، از این رو، به آن حضرت (ذُو الثَّفـَنـات) (یـعـنـى صـاحـب پـیـنـه هـا) مـى گـفـتـنـد.

ایضا از امام باقر(ع) در مورد علت ملقّب شدن پدر بزرگوارش به لقب (سجاد) مى فرماید: او را سـجـّاد نـامیدند، چون: هیچگاه نعمتى را به یاد نمى آورد مگر آن که سجده مى کرد؛ هیچ وقت آیـه اى از قـرآن را کـه سجده (واجب یا مستحب ) داشت نمى خواند مگر آن که سجده مى کرد؛ خداوند هـیـچـگـاه بـدى و ناگوارى را از او دفع نکرد مگر آن که سجده کرد، هیچ زمان از نماز واجب فارغ نـشـد مـگـر آنـ کـه سـجده کرد، هیچگاه بین دو نفر را اصلاح نکرد مگر آن که سجده کرد، (بر اثر فـزونـى ایـن سـجـده هـا) آثـار سـجـده در تـمـامـى مـواضـع سـجـود آن حـضـرت نـمـایـان بود.

باید گفت که متاسفانه بسیاری از مردم ناآگاه ، از امام چهارم به عنوان امام بیمار یاد نموده و با ذکر این عنوان ، در ذهن آنها شخصی رنجور و با چهره ای زرد تداعی می شود ، در حالی که بیماری آن همامیک مصلحت الهی و در دوره ای موقّت بود و بس . امام زین العابدین در عین اقتدار و سلامت بعد از واقعه ی کربلا با گریه های بیست ساله خویش ، با مبارزات تبلیغی خود ، با پند و ارشاد امّت ، با تبیین معارف در کلاس دعاء ، که تنها صحیفه ی سجّادیه ی معروف شامل پنجاه و چهار دعا است که برهمین کتاب به قول مرحوم آغا بزرگ تهرانی بیش از پنجاه شرح نگاشته اند ، به تبیین و تبلیغ و احیای واقعه ی عظیم عاشوراء پرداخت و روح حماسه و نقش آفرینی و شهادت را بار دیگر در میان امّت اسلام که حتّی دچار انحطاط اخلاق شده بودند زنده نمودند

پس از آنچه بیان شد می توان نتیجه گرفت که امام سجّاد علیه السّلام در هر یک از زمینه های مذکور یک کانون تربیتی تشکیل داده بود تا اگر امکان مبارزه ی نظامی وجود ندارد ، با مبارزه ی فرهنگی اقدام به نجات امّت و انجام وظیفه ی امامت نماید.

(منابع : کتاب زین العابدین سیدالاهل /علل الشرایع /الخصال / حلیه الاولیاء / کشف الغمّه / الذّریعه / تذکره الخواصّ)